تو    کز   نجابت    صدها     بهار      لبریزی

چرا   به  ما   که رسیدی همیشه پاییزی؟

ببین!   سراغ   مرا   هیچ‌کس     نمی‌گیرد

مگر که نیمه شبی، غصه‌ای، غمی، چیزی 

مهرداد نصرتی

27/5/92