زندگی خوشتر بود در سایه ی وهم و خیال / صبح روشن را صفای سایه ی مهتاب نیست ( رهی معیری)

چرا عاقلان را نصیحت کنیم؟

بیایید از عشق صحبت کنیم

تمام عبادات ما عادت است

به بی‌عادتی کاش عادت کنیم

.چه اشکال دارد پس از هر نماز

دو رکعت گلی را عبادت کنیم؟

به هنگام نیّت برای نماز

به آلاله‌ها قصد قربت کنیم

چه اشکال دارد که در هر قنوت

دمی بشنو از نی حکایت کنیم؟

چه اشکال دارد در آیینه‌ها

جمال خدا را زیارت کنیم؟

مگر موج دریا ز دریا جداست؟

چرا بر «یکی» حکم «کثرت» کنیم؟

پراکندگی حاصل کثرت است

بیایید تمرین وحدت کنیم

«وجود» تو چون عین «ماهیت» است

چرا باز بحث «اصالت» کنیم؟

اگر عشق خود علت اصلی است

چرا بحث «معلول» و «علت» کنیم؟

بیا جیب احساس و اندیشه را

پر از نُقل مهر و محبت کنیم

پر از «گلشن راز» ، از «عقل سرخ»

پر از «کیمیای سعادت» کنیم

بیایید تا عینِ «عین القضات»

میان دل و دین قضاوت کنیم

اگر سنت اوست نوآوری

نگاهی هم از نو به سنت کنیم

 

مگو کهنه شد رسم عهد الست

بیایید تجدید بیعت کنیم

 

برادر چه شد رسم اخوانیه؟

بیا یاد عهد اخوت کنیم

 

بگو قافیه سست یا نادرست

همین بس که ما ساده صحبت کنیم

 

خدایا ! دلی آفتابی بده

که از باغ گلها حمایت کنیم

رعایت کن آن عاشقی را که گفت:

بیا عاشقی را رعایت کنیم

قیصر امین پور 22/4/93

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم تیر 1393ساعت 18:45  توسط علی طاهری  | 

گاهی گمان نمی کنی  ولی   خوب    می شود

 گاهی نمی شود که نمی شود که  نمی شود

 گاهی  بساط  عیش  خودش  جور    می شود 

   گاهی  دگر  ،   تهیه   به دستور      می شود

 گه  جور   می شود    خود     آن    بی  مقدمه  

 گه   با   دو   صد    مقدمه    ناجور     می شود

 گاهی    هزار    دوره     دعا    بی   اجابت است                 

گاهی   نگفته   قرعه    به     نام    تو   می شود

 گاهی    گدای    گدایی   و بخت با تو  یار نیست             

گاهی     تمام   شهر    گدای     تو    می شود…

 گاهی   برای    خنده    دلم    تنگ       می شود                  

گاهی   دلم    تراشه ای     از    سنگ   می شود

 گاهی      تمام       آبی      این     آسمان       ما                           

یکباره    تیره     گشته    و    بی    رنگ  می شود

 گاهی    نفس    به     تیزی     شمشیر  می شود              

از   هر  چه    زندگیست      دلت     سیر   می شود

 گویی    به   خواب     بود     جوانی‌ مان     گذشت                

گاهی     چه    زود    فرصتمان    دیر       می شود

 کاری    ندارم    اینکه     کجایی    چه     می کنی                       

بی  عشق   سر  مکن     که   دلت   پیر   می شود

22/4/93

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم تیر 1393ساعت 18:22  توسط علی طاهری  | 

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی

چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی

من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم

تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی

خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم

تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی

من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی

در سینه سوزانم مستوری و مهجوری

در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی

من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی

من سلسله موجم تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت دارم من و دارد دل

داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم

کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت ؟

روی از من سر گردان شاید که نگردانی

رهی معیری30/3/93

+ نوشته شده در  جمعه سی ام خرداد 1393ساعت 23:13  توسط علی طاهری  | 

پنهان شده در جانی و از جان و جهان دور

جان  تو  مباد  از  من  بی نام و نشان دور

 ای  چشم  و  دهان  تو  سزاوار   ستایش

هر چیز به جز بوسه از آن چشم و دهان دور

 شیرینی  اگر  هست از  اعجاز  لب  توست

تلخی  شود  از  آن  لب  شیرین  و  جوان دور

 انگار  که   هر   گونه ی  تو  باغ  اناریست

حیف  است  اگر  باشد  از  آن گونه دهان دور

 پیراهنی  از  بوسه  خدا  بر  تنمان   کرد

جز  بوی  خوش  بوسه  ز  پیراهنمان  دور

 چشمت  نگران  دم  و  دام  دگران  است

چشم  نگرانت  ز  نگاه  دگران  دور

آغوش تو آرام‌ترین خانه ی دنیاست

آرام‌ترین  خانه  ز  دستان  خزان  دور

  ناصرحامدی13/3/93

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم خرداد 1393ساعت 10:14  توسط علی طاهری  | 

بشکفد بار دگر لاله رنگین مراد
غنچه سرخ فرو بسته دل باز شود
من نگویم که بهاری که گذشت آید باز
روزگاری که به سر آمده آغاز شود
روزگار دگری هست و بهاران دگر
شاد بودن هنر است ، شاد کردن هنری والاتر
لیک هرگز نپسندیم به خویش
که چو یک شکلک بی جان شب و روز
بی خبر از همه خندان باشیم
بی غمی عیب بزرگی است که دور از ما باد
کاشکی آینه ای بود درون بین که در آن خویش را می دیدیم
آنچه پنهان بود از آینه ها می دیدیم
می شدیم آگه از آن نیروی پاکیزه نهاد
که به ما زیستن آموزد و جاوید شدن
پیک پیروزی و امید شدن
شاد بودن هنر است گر به شادی تو دلهای دگر باشد شاد

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته به جاست.
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.   

ژاله اصفهانی 2/3/93

+ نوشته شده در  جمعه دوم خرداد 1393ساعت 12:23  توسط علی طاهری  | 

دوستت دارم پریشان‌، شانه می‌خواهی چه کار؟
دام بگذاری اسیرم‌، دانه می‌خواهی چه کار؟

تا ابد دور تو می‌گردم‌، بسوزان عشق کن‌
ای که شاعر سوختی‌، پروانه می‌خواهی چه کار؟ 

مُردم از بس شهر را گشتم یکی عاقل نبود
راستی تو این همه دیوانه می‌خواهی چه کار؟ 

مثل من آواره شو از چاردیواری درآ!
در دل من قصر داری‌، خانه می‌خواهی چه کار؟

خُرد کن آیینه را در شعر من خود را ببین
شرح این زیبایی از بیگانه می‌خواهی چه کار؟ 

شرم را بگذار و یک آغوش در من گریه کن‌
گریه کن پس شانه ی مردانه می خواهی چه کار؟ 

مهدی فرجی

26/1/93

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم فروردین 1393ساعت 16:11  توسط علی طاهری  | 

صبح و طلوع  وشعر وغزل ، ناشتای تو
یعنی سلام ، زنده شدم با دعای تو
یعنی دوباره… باتو من از خواب می پرم
با موج های ملتهب خنده های تو
حس می کنم که جنبش قلب و رگان من
تنظیم می شوند به آهنگ پای تو
یعنی که رگ رگ تن من شوق می شود
یعنی که تنگ می شود این دل برای تو
احساس می کنم که تو من می شوی و من
یک لحظه خواستم که بیایم به جای تو
یک لحظه خواستم …به خوبی تو باشم و دلم
یک لحظه ! یک دقیقه! … شود آشنای تو
… تازه سلام اول این قصه می رسد
پر می شود تمام من از ماجرای تو
گنجشک می شوی و قناری نغمه خوان
در گوش من ترنم نرم صدای تو
تو خوبی آنقدر که هوا خوب می شود
اصلا هوای من شده خوب از هوای تو
خورشید هم به قدرتو زیبا و خوب نیست
گل ، سعی می کند که در آرد ادای تو
اصلا خودت بگو که چه کردی که ساختت
این سان لطیف و ناز و معطر ، خدای تو ؟

امیر مرزبان

25/1/93

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم فروردین 1393ساعت 21:33  توسط علی طاهری  | 

ای دل به کمال عشق آراستمت

وز هرچه به غیر عشق،پیراستمت

یک عمر اگر سوختم و ساختمت

امروز چنان شدی که می خواستمت

فریدون مشیری

25/1/93

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم فروردین 1393ساعت 21:11  توسط علی طاهری  | 

برو  ای  ترک  که  ترک  تو  ستمگر    کردم
 حیف  از ان عمر که در پای تو من سر کردم
عهد   و   پیمان   تو   با ما   و   وفا  با دگران
 ساده  دل  من  که  قسم های تو باور کردم
 به  خدا  کافر  اگر  بود  به  رحم   آمده   بود
 زان  همه  ناله  که  من  پیش  تو کافر کردم
 تو  شدی  همسر  اغیار  و  من  از  یار  و دیار
 گشتم  آواره  و  ترک  سر  و  همسر    کردم
 زیر  سر  بالش   دیباست   ترا    کی   دانی
 که  من  از  خار  و  خس  بادیه  بستر   کردم
 در  و  دیوار  به   حال   دل   من  زار   گریست
 هر   کجا    ناله   ناکامی   خود   سر     کردم
در   غمت   داغ   پدر   دیدم   و   چون  در  یتیم
 اشک    ریزان     هوس   دامن    مادر    کردم
 اشک  از   آویزه  گوش   تو  حکایت   می کرد
 پند   از   این   گوش   پذیرفتم   از   آن  در کردم
 پس  از  این  گوش  فلک  نشنود   افغان  کسی
 که   من  این  گوش  ز  فریاد  و  فغان  کر  کردم
 ای  بسا  شب  به  امیدی  که  زنی  حلقه  به در
 دیده    را    حلقه    صفت    دوخته  بر  در    کردم
 شهریارا   به   جفا    کرد    چو    خاکم         پامال
آن   که  من  خاک  رهش  را  به  سر    افسر  کردم
شهریار 19/1/93

+ نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم فروردین 1393ساعت 23:13  توسط علی طاهری  | 

بنشین ٬  مرو ٬  که  در  دل  شب ٬ در  پناه ماه
خوش تر ز حرف عشق و سکوت و نگاه نیست

بنشین   و   جاودانه   به   آزار   من     مکوش
یکدم   کنار   دوست   نشستن   گناه  نیست

بنشین ٬  مرو ٬   صفای  تمنای   من       ببین
امشب چراغ عشق در این خانه روشن است

جان   مرا   به   ظلمت    هجران   خود مسوز
بنشین ٬  مرو ٬  مرو  که نه هنگام رفتن است

فریدون مشیری
15/1/93

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم فروردین 1393ساعت 17:40  توسط علی طاهری  | 

مطالب قدیمی‌تر